Ik heb in mijn leven maar één groot voorbeeld gehad en geaccepteerd, mijn beste vriendin, surrogaat moeder, toetssteen, relativeerster, slimme oplossingen vindster, rommelmarkt-fanaat en stoffenmarkt-vriendinnetje: tante Barbara. Alhoewel tante Bar twintig jaar ouder was dan ik waren wij vanaf mijn vroegste jeugd vriendinnetjes (en dat is dus zo’n 48 jaar lang!). Eerst in een volwassen/kind verhouding, later meer als gelijken. Helemaal gelijken waren we pas vanaf het moment dat ze mij eindelijk toestond om de rekening voor de lunch of koffie enz. te betalen. Helaas is Bar in mei 2012 veel te vroeg gestorven, en ik mis haar nog iedere dag. Mijn tante Barbara was van oorsprong Engelse, afgestudeerd aan The Royal Ballet Academy (geloof ik) en haar hele professionele leven draaide om klassiek ballet, dansen, musicals en choreografie.
Van haar heb ik de liefde voor het ballet meegekregen want ballet spreekt bij een klein meissie natuurlijk heel erg tot de verbeelding (nog steeds overigens). Ik volgde klassieke balletlessen van mijn vijfde tot mijn tiende en nee, zo’n schattige roze en tutu wilde kreeg je in de sixties/seventies echt niet hoor. Ik heb daarna mijn hele verdere leven wel de een of andere vorm van dansen gedaan, tot mijn knieën het begaven.
Mijn lief Pieter heeft sinds zijn jeugd ook een band met ballet (waar vind je zo’n man!) en iedere kerst bedenken we te laat dat we eigenlijk wel naar het kerstballet wilden. Dit jaar waren we er vroeg genoeg bij om nog kaartjes te bemachtigen voor Sleeping Beauty van het Nationaal Ballet, en vonden we redelijk goede plaatsen op het 1e balkon links. Pieter vroeg zijn beide nichtjes om mee te gaan, mijn neefje Quinten had geen interesse.
Gisteravond was het eindelijk 28 december en zijn we met Una en Liv naar dit ballet geweest. Una en Liv zagen er prachtig uit voor deze gelegenheid, Una bleek een strak jurkje en op hoge hakken ineens geen klein meisje meer, en ook Liv schitterde een glitter rokje met glitterschoentjes en mooie krullen in haar lange haar.
We dachten de meiden leuk mee uit eten te nemen, maar het bleek zó loeidruk en hectisch in de stad dat we geen tafel konden krijgen bij Vapiano, het restaurant wat we wilden.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in een pizzarestaurant tegenover de Stopera. De ontevreden gezichten van de overige gasten, die met de armen over elkaar aan lege tafels zaten te wachten, hadden ons moeten waarschuwen: er was iets niet helemaal oké in die tent. De bediening bestond uit een man en en vrouw en die waren met van alles bezig, ook onderling ruziemaken, maar zij kwamen nadat se je de tafel hadden gewezen geen menu brengen of je bestelling opnemen. Via een raam kon je zien dat er maar één kok in de keuken was. Tijd om nog voor de voorstelling een ander restaurant te zoeken was er niet en uiteindelijk hebben we een uur op ons eten moeten wachten (2 pizza’s, een lasagne en en stukje vlees met frites, normaliter in een kwartiertje op tafel). En maar op de klok kijken! Toen het eten eindelijk kwam waren we allemaal zenuwachtig en hadden we nog een kwartiertje om het op te eten, (arme Una met die hete lasagne!) Kauwend op onze laatste hap raceten we het restaurant uit.
En toen snel, snel naar het Muziektheater. Wat is het daar toch mooi, gelegen aan de Amstel, een en al rood pluche en grote trappen, dames met hoge hakken en glitterjurken… Je voelt je dan echt uit!
Het ballet was mooi om te zien, met grootse decors en draperieën en prachtige kostuums, maar 3 uur is best een hele zit!
Kijk, ik ben dus opgegroeid met ballet. Bij Bar stond altijd wel een of andere balletfilm op en ik ben vaak naar voorstellingen of generale repetities geweest. Ik weet dus best wat ik mooi vind. Eerlijk gezegd vond ik deze uitvoering van ons Nationaal Ballet best oké, maar niet fantástisch. Pieter vond hetzelfde. Ik las wel hier dat het ook voor de dansers een moeilijke opgave is geweest en dat deze choreografie weinig ruimte laat voor interpretatie en uitbelding. jammer. De nadruk lag dus op techniek, en die was volgens mij dan ook best moeilijk om uit te voeren. De sleeping beauty zelf had het volgens mij echt heel erg zwaar, zij moest vaak en langdurig op één been op de spits staan, wat technisch heel erg knap is en een enorme krachtsinspanning vergt (gezien het trillen van haar handen en verbeten glimlach). Maar het lyrische, het betoverende, het sprookje, het echte dansen, dat vond ik een beetje ontbreken.
De halve eerste acte heb ik zitten denken: “wanneer begint het nou eigenlijk” want de mensen op het podium liepen maar een beetje door elkaar, deden vage dingen met grootse gebaren, wapperden met vlaggen of met hun handen, keken bedenkelijk, liepen af en aan met kussentjes met daarop geschenken die nergens heen gingen, liepen heen en weer met een of ander voorwerp, zoals een schriftrol of een lantaarn op een stok, of solden met een babypop en showden vooral hun kostuum. De goede en de slechte fee zagen er prachtig uit, al lachten de slechte fee en haar helpers teveel om echt eng te zijn. Wel mooie effecten toen de slechte fee opkwam in een soort koets, gedragen door haar helpers, en met knallen en rook… Die arme Liv schrok ervan.
Vooral de scene waarbij Doornroosje al dansend in slaap valt vond ik erg mooi.
Dat heen en weer geloop op het toneel kwam ook in de tweede acte en in de derde acte weer terug. Onrustig!
De tweede acte beeld een scene uit in een later tijdperk, volgens mij vlak voor de Franse revolutie. We zien een groep mensen in een bos, onduidelijke dingen doen en weer zo doelloos door elkaar lopen. Een mevrouw danst (wat haar rol is is niet duidelijk) en jongemannen doen iets met geweren en eentje krijgt op het laatst een lel met een zweepje van die mevrouw… maar waarom is niet duidelijk. Misschien denk ik er gewoon teveel bij na, maar wie is wat en wat doen ze en waarom doen ze dat? Geen idee.
( later bijgevoegd: ja duh, ik heb NU het programmaboekje doorgelezen. En daarin worden dansstijl, personages en de verhaallijn uitgelegd. Als ik dat nou meteen had gelezen! Maar we waren laat en het was schemerig en de lettertjes waren klein (c.q. ik had mijn leesbril niet bij me…)
Dan komt de prins op en dat is heel grappig want deze prins had zo’n overdreven grote bobbel in zijn maillot dat er overal in de zaal gegiecheld werd. Hilarisch! In zo’n witte panty met zo’n kort taillehesje kan je natuurlijk niet veel verbergen. Maar hij had wel imponerende bilspieren! Doornroosje, you lucky girl! Aan het einde is Doornroosje gevonden en wakker gekust, heb ik ook een tukkie gedaan, is iedereen weer op de been en dat is dan eigenlijk het einde van het verhaal: En ze leefden nog lang en gelukkig, en een regen van gouden glitters daalt neer op het toneel.
Dan komt de derde en laatste acte waarin het feest is. Ik neem aan dat het dus het bruiloftsfeest is, maar dat wordt niet duidelijk. Er zijn sprookjesfiguren en gemaskerde dieren en een sultan en een paartje in het blauw waarvan ik geen idee heb wat dat moet voorstellen. De poezendans is erg leuk, roodkapje en de wolf ook wel en iedereen doet nog een paar extra dansen. Eén danser stak met kop en schouders boven de rest uit. Zijn performance was echt mooi om naar te kijken, vloeiend, krachtig en passend binnen de accenten van de muziek. Maar wat zijn rol in het verhaal nu was? Geen idee.
Kortom: mooi om naar te kijken, beetje teveel onrust op het toneel.
Ik zou nu ook wel weer eens het zwanenmeer willen zien…